آیا مشخصاً فردی متعصب به استعدادها هستید؟ خواه سرگروه یک تیم پروژه شش نفره باشید یا یک مدیراجرایی… باید به همان اندازه‌ای در کشف و پرورش با کیفیت‌ترین افراد متمرکز باشید که سرمربی هر ورزشِ حرفه‌ای درباره‌ی خرید و تمرین دادن بازیکنان درجه یک، اشتیاق دارد. در عصری که خلاقیت، نبوغ و جدیت ارزشمند است، به کارگیری جمعی از افراد مستعد، تبدیل به یک مبنای اساسی برای مزیت رقابتی شده است.
پس برای بررسی این مقوله چه موضوع بهتری از فوتبال سراغ دارید؟ ورزشی که توجه و علاقه به مدیریت استعداد در خود همچون یک صنعت سرگرمی است. عبارت “جنگ بر سر استعداد” از زمان شروع فوتبال، یک عامل پایه‌ای بوده است. باشگاه‌های فوتبال به طور متوسط، ۵۰ درصد از درآمدشان را خرج کمتر از ده درصد از کارکنانشان می‌کنند.
این کتاب، بنا به یک دلیل، رهبری عملگرا (آرام) نام گرفته است. روش مدیریتی کارلو در کارش، خونسردانه اما با اقتدار است طوری که می‌تواند از رادار رسانه‌ها – که در پی حمله هستند – در امان بماند. در مواقع کار با شخصیت‌های نامی و بهترین بازیکنان جهان، از او همچون یک “خواننده اپرا” یاد می‌شود و در زمان کنار آمدن با مافوق‌هایش، همچون یک “دیپلمات” توصیف شده است. روزنامه‌نگار ایتالیایی، گابریل مارکوتی در مورد بردباری کارلو در مواجهه با خواسته‌های بلندبالای رییس رئال، پرز صحبت کرده است. در واقع وقتی پرز، آنچلوتی را استخدام کرد، او را به عنوان مربی توصیف کرد که می‌تواند ستارگان را راضی و خوشحال نگاه دارد و در عین حال بدون غرولند در مقابل مردم و رسانه‌ها، راهی برای موفقیت پیدا کند. یک رییس، چه چیز دیگری می‌خواهد؟