به پشت روی تخته‌سنگ دراز کشیده بود و دست راست را زیر سر گذاشته بود و به ستاره‌ها نگاه می‌کرد که تقلا می‌کردند سرشان را از توی بشکه سیاه شب بیرون بیاورند.
مراد ایستاد. رو کرد به مادرش که به کندی از تپه پایین آمد و از کنار چشمه نفتی گذشت و نفس‌زنان روبرویش ایستاد و چند لحظه با حسرت نگاهش کرد. نشست روی زمین و بقچه را جلویش گذاشت و گفت: «کم راه نیست. خسته شدم.»
گره بقچه را باز کرد. مراد روبروی مادرش نشست و دست برد قمقمه آب را برداشت. در قمقمه را باز کرد و سر کشید. آب روی چانه‌اش می‌ریخت و قطره‌قطره روی موهای خاک‌آلود سینه‌اش می‌چکید. قمقمه را زمین گذاشت. نگاهش به دست‌های مادرش بود که پوست تخم مرغ را کند و تخم مرغ را لای نان گذاشت. مراد نان و تخم مرغ را از دست مادرش گرفت و حریصانه به دهان برد.
«شاید گناهی به درگاهش کردیم که این طور باید تقاص پس بدیم…