در حقیقت این گزارش باید با هوگو آغاز شود، زیرا اگر حرص گردآوری و بیماری مالیخولیایی او نمی‌بود من امروز این‌جا ننشسته بودم. احتمالاً اصلاً زنده نبودم. هوگو، شوهر دخترخاله‌ام لوئیز، مرد نسبتا متمولی بود که ثروتش را از طریق کارخانه دیگ بخار به دست آورده بود، نوعی دیگ‌های بخاری که فقط او می‌توانست تولید کند. متأسفانه با وجود آن که به دفعات توضیح داده بود فراموش کرده‌ام که از چه جهت این دیگ‌های بخار در نوع خود تک بودند. ولی این مطلب حالا ربطی به ماجرا ندارد. به هر جهت تموّل او تا آن حد بود که باید مالک چیز خاصی می‌شد و او شکارگاه را برگزیده بود. البته می‌توانست در عوض اسب تازی یا کشتی تفریحی بخرد. ولی هوگو از اسب می‌ترسید و به محض آن که سوار کشتی می‌شد حالش به هم می‌خورد.