آنگاه به درون بیا و بیاب مرا از گهوارۀ اهریمن صدای خنده می­‌آید؛ و زمین، رختِ سیاهِ قیام به‌­خود می‌­پوشد. آنان که می­‌ایستند، خواهند خفت؛ به‌­دست آنان که خفته بودند و ایستادند…
پایان، با سیلِ دندان هم­‌آغاز خواهد بود؛ و خواهد شست ریگ­‌های اختیار را.
می­جَوَد ریشه‌ی تقدیر را، آنگاه که دریای سیاه خون، طغیان خواهد کرد.
هیچ‌کس را مفّری ایمن نخواهد بود.
آری، نوبت شّر و تاریکی‌ ا­ست. چو خورشید چنین در خون هبوط می‌­کند. این فاجعه‌ ایست از عریانی تیغ و دندان.
لنگر شب به فردایی خیسِ خون خواهد نشست.
هیچ کس را مفّری ایمن نخواهد بود.