قلبش آرام نمی‌گرفت و فقط به نان می‌اندیشید. تپش دلش شبیهِ ذُق‌ذُق ملایم و دردناک ولی مطبوع یک‌زخم بود. قلب، یک‌تکه جراحت بزرگ درمیان سینه‌اش. هانس به‌سرعت راه می‌پیمود و از خیابان‌هایی می‌گذشت که وسط آن‌ها را به‌صورت باریکه‌راه پاک‌کرده بودند. سر ساعت نُه به خیابانی رسید که به خیابان روبن منتهی می‌شد؛ از فکرکردن به زن خنده‌اش ‌گرفت. وقتی زن ببیند او با ورقه‌ای برای دریافت یک‌نان آمده، چه خواهد گفت. حتماً او را به‌جا خواهد آورد، این برای هانس مسلم بود. شاید هم به‌او پیشنهاد پول بکند، پول ‌فراوان؛ پول ‌کافی برای تهیه‌ی یک کارت‌شناسایی معتبر. کاغذ و سند اصل و قابل خرید.
قلب هانس بیش از اندیشه به کارتی قابل خرید، در فکر نان می‌تپید، نان واقعی.