در یکی دو قرن گذشته، ضریب هوشی از عناصر مثبت موفقیت به شمار می‌رفت. هرچند اکنون به صورت عاملی مشخص در هوش بهر هیجانی و اجتماعی درآمده است. ولی اگر کسی بی‌بهره از آن باشد و اگر به شناخت و معرفت نفس نائل نشده و اگر احساسات خود را مهار نکرده و فاقد حس همدردی و همدلی با دیگران نباشد، هر اندازه هم خود را هوشمند و زیرک بیانگارد، هرگز نخواهد توانست، موفق، شاد و به مفهوم کلی خوشبخت گردد و سرنوشت خویش را ـ آن‌گونه که آرزو دارد ـ بر لوح زندگی منقوش سازد.”
دانیل گلدمن نیروی هوش اجتماعی را کاراترین حربه‌ای می‌شمارد که در این قرن توفنده قادر خواهد بود آرامش و خوشبختی به همراه آورد و رهبران و حاکمان جهانی را به صلح و دوستی رهنمون شود و آرزوی دیرینه بشر را محقق گرداند.