کتاب آخرین رویای فروغ نوشته سیامک گلشیری‌

گفت مرد تعریف می کند که یک سال پیش یک روز عصر با پسرش می ایند آنجا و توی ساحل می نشینند، شاید همان اطراف، نزدیک جایی که امیر و دوستانش نشسته بودند. آن وقت مرد به سرش می زند که با پسرش بروند توی آب. لباس هایشان را درمی آورند و می زنند به آب. همانطور که دست همدیگر را گرفته بودند چند متری جلو می روند. فکر می کردند حتا تا چند متر جلوتر هم همانطور کم عمق است. به خاطر همین دست همدیگر را رها می کنند و می روند جلوتر. همه چیز تا چند دقیقه خیلی خوب بوده. تا اینکه مرد یکدفه می بیند پسرش نیست. غیب شده بود. ظرف مدت خیلی کوتاهی ناپدید شده بود.