در سال ۱۹۳۵ «مارگارت لووزفلد» Margaret Lozofeld کتابی تحت عنوان «بازی در کودکی» را نوشت و در آخرین فصل کتاب خود این اندیشه را طرح کرد که بازی می‌تواند دارای اهداف ذیل باشد:
۱. بازی به عنوان وسیله‌ای جهت برقرار کردن ارتباط کودک با محیط‌اش به کار می‌رود و کودک را برای انجام کار‌های بهتر در زندگی آینده آماده می‌کند، از این حیث بازی دارای اهداف اجتماعی است.
۲. بازی در دنیای کودکان در یک چیدمان خلاق دو عنصر(شناخت و احساسات) را در کنار یکدیگر قرار می‌دهد. جایگاه بازی در دنیای کودکان قرابت بسیاری با کارکرد مذهب و فلسفه در زندگی بزرگسالان دارد.
۳. بازی زندگی عاطفی کودک را منعکس می‌سازد و کودک را آماده می‌کند تا در آینده عواطف خود را از طریق هنر بیان نماید.
۴. بازی به عنوان ابزار استراحت و لذت به کودکان خدمت می‌نماید.