کتاب داستان‌های پنجاه و پنج كلمه‌ای نوشته استيو ماس گيتا گركانی

فقط یکی از داستان‌ها را بخوانید. بعد سعی کنید کتاب را ببندید و از خواندن بقیه داستان‌ها صرف‌نظر کنید. نمی‌توانید!

بارنابی کونراد

… یکی از داستان‌های او. هنری را تصور کنید که آن را به ناچار پشت یک کارت معرفی نوشته باشد…

«هدیه‌ای بی‌نظیر برای آن‌هایی که ادعا می‌کنند گرفتارتر از آن هستند که بتوانند وقتی را برای مطالعه اختصاص دهند، این داستان‌ها مثل ساندویچ‌های کوچک هستند… غیرقابل مقاومت‌اند.»

سوگرفتون
***
یک داستان تا چه اندازه می‌تواند کوتاه باشد و باز هم داستان محسوب شود؟ سال‌ها پیش، چارلز شولتز در یکی از کمیک‌های تصویری‌اش به این سؤال پاسخ داده است. یک بار لینوس از لوسی پیر و خمیده قامت به اصرار خواست برای او داستانی تعریف کند. لوسی غرولندکنان قبول کرد. او گفت: «مردی به دنیا آمد. زندگی کرد و مرد. پایان.»
این کوتاه‌ترین داستانی است که تابه حال خوانده‌ام. اما برای من مانند لینوس این داستان راضی‌کننده نبود.
بنابراین شاید باید این سؤال را به نحو دیگری مطرح کرد: یک داستان تا چه اندازه می‌تواند کوتاه باشد و باز داستان خوبی محسوب شود؟ حد ممکن برای نقل داستانی که بتواند خواننده را راضی کند، چقدر است؟ فکر می‌کنم پاسخ را پیدا کرده باشم و از آن‌جا که شما هم در این لحظه این کتاب را در دست دارید، پس پاسخ را پیدا کرده‌اید.