کتاب درخت کج نوشته ضیاء‌الدین وظیفه‌شعاع

امیر گفته بود می‌خواهد هدیه‌ای برای تولد بیست‌وسه‌سالگی ژیلا بخرد، چیزی که وقتی هم‌کلاسی‌های ژیلا آن را ببینند، تا سه روز از حسودی نتوانند چیزی بخورند و اگر خوردند، رودل کنند؛ اما همه‌چیز به این سادگی نبود. هدیه را هنوز نخریده بود. چیزی بود که اصلاً نمی‌شد آن را خرید. باید دنبالش می‌گشتند و برایش تا پشت کوه می‌رفتند.
جاده‌ی آسفالت را با اتوبوس آمده بودند و خاکی را با مینی‌بوسی که جا برای نشستن نداشت. ایستاده بودند ـ کمر خم‌کرده ـ و در دست‌اندازها سرشان به سقف می‌خورد. مینی‌بوس سر پیچی نگه داشته بود و راننده گفته بود جایی که پی‌اش می‌گردند همین‌جا است ـ چهار قدم جلوتر ـ و دستش را سمت کوه کم‌ارتفاعی گرفته بود که سه قله‌ی هم‌اندازه و هم‌شکل داشت.
درست وقتی به مقصد رسیده بودند که می‌خواستند؛