سرم را از روی میز بلند می‌کنم و قطره اشک کوچکی را که از سرِکلافگی گوشه چشمم جمع شده‌است پاک می‌کنم.
«بفرمایید مامان!»
مادر با لبخندی کمرنگ در چشم‌هایش، مثل همیشه آرام و پر از یقین، با بشقابی میوه پوست‌گرفته، داخل می‌شود. همراه مادر، عطر پرتقال‌های آبدار فضای اتاق را پر می‌کند، همه اتاق، جز آن گوشه ذهن من که یلدا سکوت کرده است. انگار مادرم عجز و ناتوانی را در چشم‌هایم خوانده که اخمی ساختگی روی چهره‌اش می‌نشاند و با سری کج نزدیکم می‌شود. بشقاب میوه را کنار دستم روی میز تحریر سفیدم می‌گذارد؛ دستش را زیر چانه‌ام می‌گیرد و سرم را بلند می‌کند و نگاهم می‌کند.
«چی شده نویسنده کوچولوی مامان؟»
نگاهم را از پرتقال‌ها می‌گیرم و به چشم‌های مادر می‌وزم: «مامان…»
دیگر توان مهار اشک‌هایم را ندارم. سرم را روی سینه مادر می‌گذارم و اشک‌هایم جاری می‌شود؛ چند قطره اشک کوچک لوس. همان‌هایی که هر وقت نباید بیاید، می‌آید و نشانم می‌دهد که چقدر ضعیفم؛ چقدر از آنچه دلم می‌خواهد باشم کمتر هستم! اما مثل همیشه بوی مادر آرامم می‌کند. خودم را جمع‌وجور و اشک‌هایم را پاک می‌کنم.