در نقطه‌ای دور از من و بالای سرم، آن جلو جلو‌ها، یک خط طولانی از هواپیماهایی را دیدم که در آسمان پرواز می‌کردند. آن‌ها در ستون تیره‌ی واحدی پیش می‌رفتند، همه با سرعت یکسان. همه در یک مسیر، همه نزدیک به هم در پی هم می‌رفتند و آن ستون، از این سر تا آن سر آسمان، تا جایی که چشم کار می‌کرد، امتداد داشت. آن راه محتوم آن‌ها برای پیشروی بود. گویی تندبادی آن‌ها را یکجا به پیش می‌راند. با دیدن این منظره بود که من دریافتم شاهد چه چیزی هستم. من ابدیت را می‌دیدم.