همیشه همین کنجکاوی‌ها، نوجویی‌ها، رازگشایی‌ها و تردیدهاست که کار دست آدم می‌دهد. لابد فرشته‌ها تردید نمی‌کنند و فوراً تصمیم می‌گیرند. عروسک‌ها هم کاری به این حرف‌ها ندارند. برای آن‌ها ذهنی نگذاشته‌اند، فقط موتوری دارند که حرکتشان می‌دهد و راهشان می‌برد.
نامه را بازکردم. وعده گشایش رازی بود و نشانی خانه‌ای. نوشته بود که به تازگی پا به این جهان نگذاشته و عمری طولانی دارد. از من خواسته بود خودم را بشناسم و به او کمک کنم. عجیب و غریب و مسحور کننده بود.
خیال‌کردم کسی خواسته سر به سرم بگذارد. پیش می‌آید. من دشمنانی دارم که بی‌دلیل دشمنی می‌کنند. مدام باید با آن‌ها مقابله کنم. نامه بنویسم. تقاضا کنم. حرص بخورم و جوش بزنم تا ضربه‌هایشان را سرچپ بدهم و نقش زمین نشوم. به نظرم دوستان بالقوه‌ای هم دارم که اصلاً فعال نیستند. شاید سال‌ها یا دهه‌ها یا قرن‌های آینده روغن بخورند و راه بیفتند.
حالا حتماً یکی از آن دشمن‌ها خواسته پرونده دیگری برایم باز کند یا یکی از همان پرونده‌های قدیمی را دوباره از رکود درآورد.