کتاب شب‌های بی‌ستاره نوشته مینو طباطبایی

عاشقت شدم، عاشق. آن هم چه عشقی! زیر همان بوته عظیم یاس که ریشه‌اش از زیر پایه آلاچیق پا گرفته و حال تمام دیوار آجری عمارت را در آغوش می‌فشارد و بوی خوشش همه را مست می‌کند.
عاشق چشمانت شدم، چه عشقی! از همان عشق‌های آتشین کتاب قصه‌ها که خوانده بودم؛ اما باور نکرده بودم.
عجب درد بی‌درمانی است این عشق.
عشق همان بوته گل یاس است که از چشمم وارد شد، در مغزم ریشه کرد، در قلبم به گل نشست و تمام وجودم را در بر گرفت. انگار راه فراری هم ندارم. بوی گلش آن‌قدر خوش است که معتادم کرده است و ریشه‌اش بس عمیق که پایبندم.