می‌بایست تصمیم گرفته می‌شد که چه افرادی باید از شهر خارج شوند و چه کسانی بمانند. روشن بود که رئیس دولت، به همراه همکارانش و حتی منشی‌ها، دوستان نزدیک، نمایندگان مجلس، نیروهای نظامی و سایر مسئولان کشوری و لشکری باید بیرون بروند و پرسنل وزارت دادگستری، روحانیون، نیروهای مخفی پلیس و افراد خنثی کننده‌ی بمب، شهرداری‌ها، مسئولان آب و برق در شهر بمانند. نگرانی کمبود مواد غذایی هم هنوز پابرجا بود؛ تا زمانی که شهروندان به خوبی درک کنند که اعلام حکومت نظامی، کاری سرگرم‌کننده نیست.
طرح عقب‌نشینی در انتها به تصویب رسید و با مطالعه دقیق، مسیرهای فرعی برای خروج امن اعضای هیئت دولت تعیین شد. باید مسیر خاصی برای نخست وزیر و بقیه وزیران در نظر گرفته می‌شد که مواجهه‌ای با مخالفان خروج آن‌ها نداشته باشد. تعدادی آمبولانس در آخر کاروان و گروه‌های نظامی نگهبان برای مشایعت در نظر گرفته شده بود.
تمام حضار در جلسه وادار به ادای سوگند شدند. ابتدا دست خود را بر انجیل و بعد روی قانون اساسی می‌گذاشتند و که در این‌باره ساکت بمانند و حرفی نزنند…