مانده بودم با سر برهنه! صبح فهمیدم… وقتی آفتاب زد… داشتم توی آیینه سر و صورتم را نگاه می‌کردم… یکی از لگدهای پسره خورده بود توی صورتم. لبم بدجوری پاره شده بود و تمام چانه و سینه مانتوم پر خون بود… چاره‌ای نداشتم. همان جور با سر برهنه راه افتادم. آدم حسابی‌ها سوارم نمی‌کردند و آش و لاش‌ها بوق می‌زدند. می‌گرفتند بغل و تکه می‌انداختند. فکر می‌کردند از روی شکم‌سیری روسری‌ام را برداشته‌ام… تمام طول بزرگ‌راه را همین جوری‌ زار زدم و رفتم… می‌خواستم بمیرم… تو هیچ وقت نمی‌فهمی من از چی حرف می‌زنم، چون که زن نیستی!
این‌جور وقت‌ها حس عمیقی از دخترانگی درش موج می‌زد… یک‌بار ازش پرسیدم: «بالاخره تو لاتی یا شاعر!؟»
جواب داد: «لاتِ شاعر!»