کاراته‌کای سی و سه‌ساله می‌داند که در هیچ‌ جای تهران برای کسی مهم نیست که گرفتنِ کمربندِ سیاه برای یک کارمندِ دون‌پایه‌ی اداره‌ی آمار مثلِ نانِ شب شده است… کارمندِ دون‌پایه‌ای که از هشتِ صبح می‌رود اداره‌‌اش در خیابانِ فاطمی، از کیوسکِ سرِ خیابان رهی معیری آب‌معدنی می‌خرد و گاهی مجله‌هایی مثلِ مهرنامه… بعد تا ساعتِ چهار رقم بالاوپایین می‌کند و تلفن جواب می‌دهد، مثلِ بیشترِ کارمندهای جهان از آغاز تا امروز… برای کارمندِ دون‌پایه‌ی اداره‌ی آمار که عاشقِ ژاپن است و سامورایی‌ها و ارواحِ سرگردان در داستان‌ها، معنا ندارد که درک کند بالای سرش بر سردرِ باشگاه، یک جفت روح نشسته‌اند که مدت‌هاست در تهران ول می‌چرخند… روحِ شاعری آزادی‌خواه و یک روحِ خبیث با صورتی خال‌دار… کارمندِ دون‌پایه زود رسیده و خسته شده از لرزیدن روی سکوی سیمانی و زُل زدن به بخاری که توی تاریکی غروب می‌پیچد در دلِ نورِ چراغ‌های مغازه و گم می‌شود… او تنها کسی نیست که امروز توی این باشگاه آزمونِ کمربند دارد… احتمالاً کمی دیگر بیشتر در خود فرو خواهد رفت و چشمش گرم خواهد شد و پَرهیب یک لک‌لکِ عظیم‌الجثه را نخواهد دید که کمی بالاتر روی دودکشِ آجری کهنه‌ و بی‌استفاده‌ی بامِ خشک‌شویی آشیانه‌ی قدیمی‌اش را با تَنَش گرم می‌کند… لک‌لک از آخرین بازماندگانِ نسل خود است… اهلِ محل می‌شناسندش و پیرمردهای مسجدی و آدم‌های قدیمی‌ترِ آن دورواطراف هنوز هم فکر می‌کنند لک‌لک حیوانِ مقدسی است که باید نانش داد و آبش داد و کاری به کارش نداشت…