زمانی که دخترم،ماریتا سیزده ساله بود،دوره ی تی شرت های گل گلی و جین های کهنه و نخ نما شده بود.اگرچه من در دوران رکود اقتصادی بزرگ شده بودم و هیچ گاه پولی برای خرید لباس های نو نداشتم،اما هیچ گاه چنین بد لباس نبودم.یک روز ماریتا را جلوی پارکینگ دیدم که داشت پایین شلوار جین خود را با خاک و سنگ می سایید.از دیدن این منظره بسیار شگفت زده شدم،زیرا تازه ان شلوار را خریده بودم.برای همین بیرون دویدم.همچنان که دوباره به تکرار خاطرات محرومیت دوران کودکی ام می پرداختم،او مشغول انجام کار خود بود.وقتی به این نتیجه رسیدم که نمی توانم مانع این کار شوم،علت این کارش را پرسیدم.او بدون انکه سرش را بلند کند،پاسخ داد:«برای اینکه نمیتوانم شلوار جدید و نو بپوشم.»
«چرا نمیتوانی؟»…