دختر از روی پله‌های گلی اتاق کوچک بازداشتگاه بالا می‌رود. نوک کفشش به زیر لبه سنگی و دراز پله می‌گیرد و سکندری می‌خورد. سرباز نگهبان تفنگش را از روی شانه برمی‌دارد، می‌چسباند روی سینه‌اش، زیرچشمی به دختر نگاه می‌کند و چند تار مویی که از زیر روسری‌اش بیرون زده. دختر خط نگاه سرباز را می‌گیرد و روسری‌اش را کمی جلو می‌کشد. سرباز از سر جایش نیم‌خیز می‌شود و با صدای گرفته‌ای می‌پرسد: چه کار داری خانم؟ دختر کاغذی را از زیر چادرش بیرون می‌کشد و به سرباز می‌دهد. سرباز کاغذ را می‌گیرد؛ با انگشت روی گونه‌اش را فشار می‌دهد. زیر انگشتش جای زخمی هست که هنوز خوب جوش نخورده. کاغذ را تا می‌زند و پس می‌دهد به دختر. کلید را توی قفل در می‌اندازد و می‌چرخاند؛ قفل را که می‌چرخاند در زنگ‌خورده بی‌هیچ صدایی باز می‌شود. دختر پیش خودش فکر می‌کند که لولاهایش را تازه روغن‌کاری کرده‌اند.
ــ خیلی طولش نده خانم.
تفنگش را حمایل شانه‌اش می‌کند و یک پایش را می‌چسباند به دیوار. با انگشت روی زخمش را مالش می‌دهد و زیر لب چیزی می‌گوید.