اما نمی‌توانستم سر بر نگردانم تا نبینم پشت سرم چیست. آرام برگشتم. فقط قسمت‌هایی از اشیاء اتاق را می‌شد ببینم که امکان داشت در آینه منعکس شده باشند. فقط یک طرف آباژور، کمی از تابلو و چراغ سقف… همه تصاویری مجازی و غیرواقعی و ناقص. واقعیتی آن قدر عجیب که جز دیوانگی اسم دیگری نمی‌شد رویش گذاشت. کمی دورتر هم تاریکی ایستاده بود. تهدیدکننده و خطرناک.
ناتاشا امیری، برای داستان «آن که شبیه تو نیست» از همین مجموعه، تندیس صادق هدایت را دریافت داشته است.