ژان پل دوبوآ تحت تأثیر نویسنده‌های بزرگ آمریکایی چون جان فانته، کورمک مک‌کارتی، فیلیپ راث، چارلز بوکفسکی، جیم هریسون و به­ویژه جان آپدایک است که این آخری را استاد خود می‌داند: «نویسنده‌ای که بیشتر از هر کس دیگر نوشتن را به من یاد داد و باعث شد به روش نوشتن یک داستان فکر کنم، بی‌هیچ تردیدی جان آپدایک است.» تقریباً همه آثار دوبوآ با نثری ساده و طنزی گزنده به زندگی شخصیت‌های تنهایی مثل خود نویسنده می‌پردازند. اما این تنهایی، فرقی اساسی با زندگی گوشه‌گیرانه و پررمز و راز خود دوبوآ دارد. تنهایی شخصیت‌های اصلی او، تنهایی پرهیاهویی است که هر لحظه‌اش آبستن حوادثی ابزورد، خنده‌دار و گاهی ناگوار است. در واقع، شخصیت‌های رمان‌های دوبوآ آدم‌های ساده و عزلت‌جویی هستند که زندگی راحت‌شان نمی‌گذارد و عملاً نمی‌توانند تنهایی خودخواسته‌شان را به راحتی تجربه کنند.
چشم‌هام را که باز کردم، مرد ناپدید شده بود. نمی‌دانستم کی بود، یا چرا این‌طور بهم حمله کرده بود. لب‌هام باد کرده بودند، از دماغم خون می‌آمد و درد شدیدی همه جای بدنم می‌پیچید. هیچ وقت اینطور کتکم نزده بودند. ولو شدم روی تخت و همه چراغ‌ها را خاموش کردم. از ترس برگشتن آن دیوانه، شب خوابم نبرد.