نیمه‌شبی که نفس کشیدن در هوای شرجی سخت شده بود، دریای خزر طغیان کرد و امامزاده‌های معجزه‌گر و نیزارها را به اعماق برد. صبح مهوش را تسخیرشده پشت پرچین خانه شیروانی سرخ پیدا کردند که با پیراهن خاکی و چشم‌های گشاد کلمه‌هایی بریده‌بریده می‌گفت. چند روستایی بلندش کردند و در میان فریاد دخترها به اتاق نشیمن بردند.
شاه‌بانو با موی همیشه آلاگارسونی که انگار توی شکم برجسته‌اش جنینی جا مانده بود به سقف دهانش نمک زد. کاهگل از دیوار انبار کند و جلوِ بینی‌اش گرفت. با خوس‌خوس گفتن ماکیان‌ها را به لانه حصیری کنج حیاط فرستاد. بال‌های مرغ گل‌باقالی را گرفت و چند قطره آب به منقارش ریخت. دو پای او را زیر زانو گذاشت و تیغه سیاه‌شده کارد را به گلویش کشید تا با صدای خروس دیگر مصیبت به خانه نیاورد. شک نداشت نیروهایی پنهان در کار بودند که کسی از آن‌ها سر درنمی‌آورد و روی تقدیر تأثیر می‌گذاشتند اما جمله‌ای به زبان آورد که تا آن روز هیچ‌کس از زبانش نشنیده بود: «خودِ همین بلاگرفته آب توی تنورمون ریخته!»