کتاب «مشت‌مالچی عارف» نوشته و. س. نایپُل ( -۱۹۳۲) نویسنده هندی تبار و برنده جایزه نوبل سال ۲۰۰۱ است.
اگرچه نایپل یک هندی اصیل است؛ اما سال‌های زیادی از عمر خود را در جزیره‌ای به نام ترینیداد و توباگو گذرانده است و سپس به انگلستان مهاجرت کرد. فضای اکثر داستان‌های او از فضای جزیره ترینیداد و توباگو الهام گرفته‌ شده است و قلم طنز کنایه‌آمیزش همچون سبک نویسندگان انگلیسی با شک و بدبینی همراه است.
اصالت هندی‌بودن وی در داستان‌هایی که نوشته است به‌خوبی حس می‌شود و خرافات و عقاید هندی در تمام نوشته‌هایش به‌ کار رفته است. داستان این اثر درباره‌ی شخصی به نام گانش است که با اندک سوادی که دارد در جست‌وجوی شغل مناسبی می‌گردد و درنهایت چون موفق به این کار نمی‌شود به شغل مشت‌مالی روی می‌آورد؛ اما چون در این کار هم موفقیتی حاصل نمی‌شود شروع به خواندن و گردآوری کتاب می‌کند و بعدها نام عارف را برای خودش انتخاب می‌کند و در پی درمان پسری که بیمار است، شهرتی برای خود به هم می‌زند و نماینده‌ی مجلس و وزیر می‌شود.
در بخشی از کتاب «دست‌مالچی عارف» می‌خوانید: «قرار بود بعدها در سراسر کارائیب جنوبی به شهرت و افتخار برسد؛ قرار بود قهرمان خلق و بعد نماینده بریتانیا در لیک ساکسس بشود. اما اولین بار که دیدمش هنوز مشتِ‌مالچی سختکوشی بود، زمانی که مزد مشتِ‌مال در ترینیداد ده پنی بیش‌تر نبود.
این حرف‌ها مال زمانی است که تازه جنگ شروع شده بود و من هنوز شاگرد مدرسه بودم. با توپ و تشر مرا بردند بازی فوتبال و توی همان دور اول بازی لگد سختی به ساق پایم زدند که چند هفته زمینگیرم کرد.
مادرم با پزشک‌ها میانه‌ای نداشت و مرا پیش دکتر نبرد. ملامتش نمی‌کنم، چون آن روزها مردم ترجیح می‌دادند بروند پیش مشتِ‌مالچی یا دندانساز تجربی.
مادرم می‌گفت: «می‌دانم تو ترینیداد چه دکترهایی هست. این‌ها کاری ندارند جز این که دو ـ سه نفر را پیش از صبحانه بکشند.»