ردیف جلو می‌نشیند، گنده، مرد گنده‌ای با دست‌های گنده، گوش‌های گنده، لب و دهان خشک، موی سرش را تازه اصلاح کرده، با صورت سرخ و سفید، چشم‌های روشن که پلک نمی‌زند، مردی آرام و نازنین، اولین چیزی که تداعی می‌کند، همین است، مرد آرامی‌که بلد است چه‌طور گوش کند، زن که بالای صحنه با لباس مشکی کوتاه کج می‌شود و مج می‌شود و شعری می‌خواند درباره‌ی وقتی که مچ دست‌های خود را بریده بود، شعر دیگری درباره‌ی مردی که هنوز می‌بیند و شعر سوم در باره‌ی حرف نامربوطی که خود او شش سال به‌اش گفته بود و زن نه از یاد می‌برد و نه درک می‌کرد. گوش می‌کند. او می‌داند شعرش که تمام شود، همه کف می‌زنند و یکی دو نفرکه بیش‌تر زن هستند، بالا می‌آیند و او را می‌بوسند و شادمانی زیادی می‌کنند. تا می‌تواند خودش را می‌بندد به شراب. تند تند. سر راه که به خانه می‌روند می‌پرسد: «چه‌طور بود؟ جداً چه‌طور بود؟»