دستم را از دهانم بیرون می‌کشد: «باز که داری انگشتت رو می‌جوی!»
«متأسفم». می‌نشینم روی دست بد. «یک بار دیگه صدام کن آقای پنج ساله.»
می‌گوید: «باشه، آقای پنج ساله، حالا یا بعدا.»
می‌پرم روی ننویی تا ساعت را نگاه کنم. ۱۴ :۷ دقیقه را نشان می‌دهد. می‌توانم توی گهواره اسکیت‌سواری کنم بدون تکیه دادن به مامان، بعد با خوشحالی برمی‌گردم زیر پتو.
ـ کی می‌تونیم هدیه‌ها رو باز کنیم؟
مامان می‌پرسد: «از هر راهی که جالب‌تر باشه، می‌تونم برات انتخابش کنم.»
ـ حالا من پنج ساله هستم، خودم می‌خوام انتخاب کنم.
دوباره انگشتم توی دهانم است. می‌گیرم زیر چانه‌ام و قفلش می‌کنم.
ـ خودم انتخاب می‌کنم، حالا.
چیزی را از زیر متکا بیرون می‌آورد، فکر کنم تمام شب آنجا پنهان بوده. یک کاغذ لوله‌شده با نوار بنفش رنگی دورش که از هزاران شکلات شب‌های کریسمس ما درست شده.
مامان می‌گوید: «بازش کن، آروم.»