در واقع، آدمی می‌تواند خیلی به سرعت شخصی را که احترام و اتکاء به نفسِ بالایی نسبت به خود دارد شناسایی کند، زیرا چنین شخصی، از زندگی کمال استفاده و لذّت را می‌برد، و دقیقا آن چه را که دوست دارد باشد، به جامعه ارائه می‌کند، و هر آن چه دوست دارد، انجام می‌دهد. به همان اندازه، او می‌تواند بدون آن که دیگران را سرزنش کند و یا عذر و بهانه‌ای بیابد، مسئولیت زندگی خود را شخصا تقبل کند.
بر خلاف او، شخصی هم هست که هیچ احترامی به نفس خود ندارد، و همواره با انواع مشکلات و محنتهای فراوان در زندگی شخصی، اجتماعی و بالاخره حرفه‌ای خود، مواجه می‌شود… چنین شخصی خود را همواره ناقص، بی‌لیاقت، بی‌کفایت، خطاکار، و آکنده از عیوب می‌بیند، و هیچ اطمینانی به وجود باطنی خود ندارد.
اتکاء به نفس، و داشتن عقیده‌ای مساعد نسبت به توانایی‌های خود، و نیز با اهمیت شمردن شأن و مقام و ارزش باطنی خویش، همواره به صورت مطلق، حاضر و یا غایب نیست. در واقع، هر انسانی در نقطه‌ای از یک نردبان خیالی که از عدد صفر آغاز می‌شود و تا عدد صد ادامه می‌یابد، حضور دارد. این امکان وجود ندارد که انسانی به هیچ‌وجه، از احترام و اتکاء به نفس برخوردار نباشد، و به همان اندازه این ممکن نیست که انسانی، در هر شرایطی، دارای احترام و اطمینانی صد در صد کامل نسبت به خود باشد.