بارون پیر قد راست کرد، عروسش را از پایین به بالا نگریست و بدون آنکه جوابی بدهد بدون آنکه برای گی‌یوم کلمه‌ای بر زبان آورد، آشپزخانه را ترک گفت. از چهرۀ ریز و خاکستری‌رنگ کودک چیزی را نمی‌شد خواند. از این گذشته مه غلیظی همه‌جا را فراگرفته بود و چون فرولن هرگز شیشه‌های تنها پنجره را نمی‌شست، آشپزخانه تنها با نور شعلۀ هیزم روشن می‌شد. سگ‌ها خوابیده بودند. پوزه‌هاشان را روی پنجه‌های پا گذاشته بودند. پایه‌های درشت و زمخت میز عظیم. برای یک لحظه به نظر آمد که حریقی برپا شده است.
دیگر هیچ‌کس حرف نمی‌زد. پل شورش را درآورده بود. خودش متوجه شده بود. به نژاد توهین کرده بود، به هزاران پدر در خاک خفته. گاله‌آس روی پاهای درازش برخاست، با پشت دست لب‌هایش را پاک کرد. از پسرک پرسید که شنلش کجاست. خودش دکمه‌های آن را بر گردن پرنده‌مانند کودک انداخت و دست او را گرفت. لگدی به سگ‌ها زد که بر روی او می‌جهیدند می‌خواستند دنبالش بروند. فرولن از او پرسید که کجا می‌رود. به جای او جواب داد: «به قبرستان، یقیناً!»