رویدادهای اندکی در طول تاریخ به اندازه ابداع سلاح‌های اتمی در اواخر جنگ جهانی دوم توانسته است مسیر تاریخ بشر را تا این حد عمیق و جدی تحت تأثیر قرار دهد. ساخت این سلاح‌های مخرب، که در محیط و زمانی به وجود آمدند که نگرانی شدیدی وجود داشت از این‌که مبادا دانشمندان آلمان نازی زودتر از سایرین بمب اتمی بسازند، جهان را به عصر اتم پرتاب کرد. از آن زمان که نخستین بمب اتمی در سال ۱۹۴۵ رعدآسا با سر و صدای عظیم منفجر شد، بشر در معرض نابودی احتمالی به وسیله سلاح‌های هسته‌ای قرار گرفت.
پیشرفت‌های علمی‌ای که راه را برای ساخت بمب اتمی هموار کرد، پس از چند دهه جهانیان را متوجه این نکته کرد که باید بیشتر مراقب جهان خود باشند.
در خلال این سال‌ها اکتشافات علمی مورد توجه عموم به‌ویژه دانشمندان و پژوهشگران بود. در همین دوران بود که برنامه توسعه برق‌آسا معروف به «پروژه منهتن» آغاز به کار کرد، با این حال، علاقه‌مندی به ماهیت اتم از کلاس‌های درس و آزمایشگاه‌های کوچک فراتر رفت و از عرصه ‌های سیاسی سر درآورد. پژوهش‌های فراوان و جدی‌ای در زمینه انرژی اتمی صورت گرفت که هدف عمده‌شان اهداف نظامی بود.