یکبار مادرم به من گفت اگر سیب پوست بکنم و پوستش را بدون این که تکه‌تکه شود، از پشت سرم به زمین پرت کنم، می‌توانم به هویت مردی که با او ازدواج خواهم کرد پی ببرم. تکه پوست به شکل حرفی روی زمین می‌افتد، دست‌کم بعضی اوقات اینطور می‌شود: مامی چنان عاجزانه می‌خواست اوضاع به‌خوبی پیش برود که به‌راحتی منکر می‌شد تکه پوستِ روی زمین شکلِ عدد هفت یا دو را به خود گرفته است، حرفش را تکرار می‌کرد که «ب» یا «د» است. حتی اگر من کسی را نمی‌شناختم که اول اسمش «ب» یا «د» باشد.
اما لازم نبود این کار را در مورد گای انجام بدهم. از لحظه‌ی اولی که دیدمش، به همان اندازه‌ای که خودم را می‌شناختم چهره‌اش برایم آشنا آمد، بلافاصله فهمیدم همان چهره‌ای است که مرا از خانواده‌ام جدا می‌کند، عاشقم می‌شود و مرا می‌پرستد و با او صاحب فرزندان زیبایی می‌شوم. همان چهره‌ای است که پیمان زناشویی را بر زبان خواهد آورد و من در سکوت به آن زل خواهم زد، همان صورتی است که من صبح‌ها اول از همه و شب‌ها، در نسیم دل‌انگیز شبانگاهی، آخر از همه خواهم دید.