توی قرچک یک هفتۀ اول قرنطینه بودم، همه همین طورند؛ اعصاب‌ها داغون… خون جلو چشم‌ها را گرفته… به راحتی می‌توان آدم کشت یا کشته شد… همه‌جورش هم پیدا می‌شود؛ زیر حکمی، دزد، جانی، کلاه‌بردار، ورشکسته، دیه‌ای، چک‌برگشتی، قاچاقچی جزء و بیش‌تری‌ها خمار… جنس آن تو قیمت ندارد… فراوان هم هست! یک عده از این راه پول پارو می‌کنند… جنس را از پایین فرو می‌کنند به اندرون… قدیمی‌ها و کننده‌ها و پاره‌هاشان جنس را می‌گذارند در یک قوطی آب‌میوۀ فلزی باریک و فرو می‌کنند توی نه هر چه بدترشان… انگار که یک مغازه، از باسن‌شان پول درمی‌آورند… این را من نمی‌گویم، حرف و تکه‌کلام خودشان بود… اگر می‌پرسیدی از کجا نان می‌خوری، پشتش را سمتت می‌گرفت و دو ضربه روی کپلش می‌زد و می‌گفت: «از این مغازۀ دو نبش!»