در سنه ۴۶۷ هـ ق اول فروردین ماه یا نوروز با سیر قهقرایی خود به ۱۳ حوت رسیده بود یعنی اول بهار یا اعتدال ربیعی در هیجدهم فروردین واقع بود و ملکشاه ظاهراً با مشاوره با منجمین عالم عصر خود که در بعضی مآخذ هشت نفر شمرده‌اند حکم داد تا نوروز را ۱۸ روز جلوتر برده و در اول بهار قرار دادند و به وسیله حساب نجومی سال به سال و تعیین نقطۀ اعتدال ربیعی و تحویل آفتاب از حوت به حمل موضع آن را در همان نقطه برای همیشه ثابت کردند.